Andreas van Cranenburgh 0440949
Een kwalitatief model van populatiegroei en -krimping

Gepresenteerd worden drie scenario's, te weten:

- Eenzame populatie: een populatie zonder immigratie of emigratie. Hoewel
  de populatie volgens het model niet helemaal uitsterft (zie nadelen 
  hieronder) is deze wel hard op weg, aangezien de groote van de populatie
  laag en dalend is in het begin. Zonder immigratie lukt het de populatie
  dus niet om nog te groeien.
- Nieuwe populatie: een aanvankelijk lege populatie, met immigratie en
  emigratie. Dankzij de interactie tussen de immigratie en de groei en sterfte
  ontstaat er een vrij grote en interessante gedragsgraaf. De emigratie en
  immigratie zijn allebei exogene variabelen, waarbij de eerste op nul staat
  en de tweede door middel van een positieve parabool een eenmalige 
  immigratiegolf (maar geen tsunami) introduceert.
- Worst kees scenario: een catastrofe wordt gesimuleerd door de sterfte
  constant te laten steigen, mogelijkerwijs veroorzaakt door een ziekte.
  De simulatie laat een duidelijk beeld zien: het is onmiddelijk afgelopen
  met deze populatie.

Nadelen:
	- Zonder emigratie bereikt de populatie nooit een nulpunt,
	dit is waarschijnlijk doordat Garp "aantal" behandelt als een 
	continue variabele, terwijl deze in werkelijkheid discreet is.
	Bij een continue variabele is er de bekende paradox van Zeno:
	voordat de populatie uitsterft moet de huidige populatie gehalveerd
	worden, en dan die, etc., echter, er zal altijd een infinitesimaal
	"aantal" overblijven, terwijl het in werkelijkheid afgelopen is als
	de laatste het licht heeft uitgedaan. Dit doet mij concluderen dat het
	waarschijnlijk zinniger is om populaties te simuleren met 
	- De catastrofe werkt niet zoals beoogd. Aanvankelijk had ik het idee
	om het aantal pardoes op "laag" te zetten, ongeacht het voorgaande
	aantal, en wellicht tevens de geboorte te laten stoppen (steriliteit). 
	Dit werkt echter niet omdat dit in conflict is met de modelfragmenten
	van geboorte en sterfte. Deze conflicten zou ik wellicht kunnen
	oplossen als er een negatieoperator zou bestaan, om te zorgen dat een
	assumptie of modelfragment niet actief is of wordt.